Artikel 4am WVW 1994: Kostennorm voor de tarieven van het CBR

Artikel 4am WVW 1994 zet de grens waarbinnen het CBR zijn tarieven mag bepalen. De hoogte van die tarieven moet worden gerelateerd aan de kosten die redelijkerwijs met de uitvoering van de taak gemoeid zijn. Het bureau stelt de tarieven zelf vast, maar niet vrij: wat het vraagt, moet op kosten zijn terug te voeren.

Waarom deze rem er is

Het CBR is in veel gevallen de enige weg. Wie een rijbewijs wil halen of behouden, kan niet uitwijken naar een concurrent. Waar zo'n keuze ontbreekt, kan de prijs niet door de markt worden gecorrigeerd, en moet de wet dat doen. Daarbij komt dat het bureau volgens artikel 4al WVW 1994 vooral van tarieven leeft; zonder norm zou het zijn eigen inkomsten kunnen bepalen.

Wat de norm inhoudt

• Gerelateerd aan kosten — er moet een verband zijn tussen het tarief en de kosten van de taak waarvoor het wordt geheven.
• Redelijkerwijs gemoeid — het gaat om kosten die de uitvoering redelijkerwijs meebrengt, niet om elke uitgave die het bureau nu eenmaal doet.
• Per taak — de koppeling wordt gelegd bij de taak; een tarief mag niet dienen om iets heel anders te bekostigen.

Het woord redelijkerwijs is daarbij het scharnier. Het betekent enerzijds dat een tarief niet exact gelijk hoeft te zijn aan de kosten van één individuele handeling: normale schommelingen mogen worden gemiddeld. Anderzijds houdt het in dat kosten die vermijdbaar of buitensporig zijn, niet zonder meer in het tarief mogen worden doorberekend.

Wie erop toeziet

De directie stelt de tarieven vast, maar heeft daarvoor op grond van artikel 4aj WVW 1994 de voorafgaande instemming van de raad van toezicht nodig. Daarnaast moeten de kosten navolgbaar zijn vastgelegd; daarvoor dient het reglement over ordelijk financieel beheer uit artikel 4an WVW 1994. Zonder een deugdelijke administratie is de toets aan de kosten niet uit te voeren.

Een voorbeeld

Het CBR investeert in nieuwe voorzieningen voor een bepaald type examen. De kosten daarvan werken door in het tarief voor dat examen. Wat niet kan, is die investering verwerken in een tarief voor een taak die er niets mee te maken heeft: de koppeling ligt bij de taak waarvoor het tarief wordt geheven.

In de praktijk

Voor kandidaten en rijscholen is dit de bepaling waarop een klacht over de hoogte van een tarief inhoudelijk kan steunen. Zo'n punt wordt niet aan de raad van toezicht voorgelegd, maar aan het bureau zelf, in bezwaar tegen het besluit waarbij het tarief in rekening wordt gebracht. De kostennorm is dan het toetsingskader.