- De erkenning, bedoeld in de artikelen 108 en 109 van dit Boek, houdt tevens in de erkenning van: a. de familierechtelijke betrekkingen tussen het kind en zijn adoptiefouders en, in voorkomend geval, de bloedverwanten van zijn adoptiefouders; b. het gezag van de adoptiefouders over het kind; c. de verbreking van de voordien bestaande familierechtelijke betrekkingen tussen het kind en zijn moeder en vader, onderscheidenlijk de bloedverwanten van zijn moeder en vader, indien de adoptie dit gevolg heeft in de staat waar zij plaatsvond.
- Ingeval de adoptie in de staat waar zij plaatsvond niet tot gevolg heeft dat de voordien bestaande familierechtelijke betrekkingen worden verbroken, mist de adoptie ook in Nederland dat gevolg.
Boek 10 Artikel 110 (10:110 BW)
Wat de erkenning van een buitenlandse adoptie meebrengt
Wettekst
Toelichting
Erkennen dat een buitenlandse adoptie geldig is, is één ding; weten wat daar precies uit volgt, is een tweede. Artikel 10:110 BW werkt dat uit. Het somt op wat er in de erkenning besloten ligt, en het legt vast dat een adoptie hier niet sterker kan uitpakken dan zij in het land van uitspraak was. Dat laatste is de kern van het onderscheid tussen sterke en zwakke adoptie.
Wat er wordt meegenomen
De erkenning omvat de familierechtelijke band tussen het kind en zijn adoptiefouders, en waar dat aan de orde is ook de band met de familie van die ouders. Zij omvat verder het gezag van de adoptiefouders over het kind. En zij omvat de verbreking van de eerdere banden met de moeder en de vader en hun familie, maar alleen als de adoptie dat gevolg had in het land waar zij plaatsvond.
- De band met de adoptiefouders en hun bloedverwanten.
- Het gezag van de adoptiefouders over het kind.
- De verbreking van de eerdere familiebanden, mits de adoptie dat gevolg had.
Zwak blijft zwak
Kent het land van uitspraak alleen een adoptie waarbij de banden met de oorspronkelijke ouders blijven bestaan, dan mist de adoptie ook hier dat verbrekende gevolg. Nederland maakt er dus niet stilzwijgend een volledige adoptie van. Dat is verdedigbaar: de oorspronkelijke ouders hebben ingestemd met de adoptie zoals die in hun land bestaat, en het zou onzuiver zijn hun band ongevraagd te doorbreken door een landsgrens te passeren.
Een voorbeeld met twee landen
Een gezin adopteert een kind in een land waar de adoptie de band met de geboorteouders in stand laat. Wordt die adoptie hier erkend, dan zijn de adoptiefouders juridisch ouder en hebben zij het gezag, maar blijft het kind ook juridisch verbonden met zijn ouders in het herkomstland, met alles wat daaruit kan voortvloeien. Kwam de adoptie uit een land waar zij de eerdere banden juist verbreekt, dan werkt dat gevolg hier wel door.
In de praktijk
Vraag altijd op wat de adoptie in het land van uitspraak precies inhoudt; die informatie bepaalt de gevolgen hier. Blijft de band met de geboorteouders bestaan, dan kan dat later opduiken bij een nalatenschap of bij naamskwesties. Wie die situatie niet wil laten voortduren, hoeft niet stil te zitten: het volgende artikel biedt onder voorwaarden de mogelijkheid om de adoptie te laten omzetten. Erkenning en omzetting zijn dus twee verschillende stappen.