Artikel 8e Opiumwet: Intrekking naar het oordeel van de minister

Artikel 8e Opiumwet geeft de minister de bevoegdheid een ontheffing in te trekken. Anders dan bij artikel 8d Opiumwet, waar intrekking moet volgen, gaat het hier om een kan-bepaling: de minister weegt af of intrekking op haar plaats is. Er zijn twee gronden, en bij een daarvan kan advies worden gevraagd.

Handelen in strijd met een voorschrift

De eerste grond ziet op de houder die zich niet houdt aan een voorschrift dat bij of krachtens deze wet is gesteld. Dat is ruim geformuleerd: het gaat niet alleen om de voorschriften die op grond van artikel 8a Opiumwet aan de ontheffing zijn verbonden, maar ook om regels uit de wet zelf en uit de daarop gebaseerde besluiten en regelingen. Werken op een andere plaats dan in de ontheffing staat, een gebrekkige voorraadadministratie of het verrichten van handelingen waarvoor de ontheffing niet is verleend, kunnen alle onder deze grond vallen.

De integriteitsgrond

De tweede grond verwijst naar artikel 3 van de Wet bevordering integriteitsbeoordelingen door het openbaar bestuur, dezelfde maatstaf die bij de weigering in artikel 8c Opiumwet wordt gebruikt. Het tweede lid maakt het mogelijk daarover advies te vragen aan het Bureau bevordering integriteitsbeoordelingen. Zo kan een ontheffing die destijds terecht is verleend, alsnog worden beëindigd wanneer later van een ernstig risico blijkt.

Afweging in plaats van automatisme

Omdat het om een bevoegdheid gaat, moet de minister de betrokken belangen tegen elkaar afwegen. Van betekenis kunnen zijn: de ernst van de overtreding, of zij eenmalig was of zich herhaalt, of de houder de zaak zelf heeft hersteld, en welk gevolg intrekking heeft voor het doel waarvoor de ontheffing is verleend. In lichtere gevallen ligt een waarschuwing of het aanscherpen van de voorschriften eerder voor de hand dan het zwaarste middel.

Afbakening

Intrekking op grond van dit artikel is een bestuursrechtelijke maatregel en geen straf. Handelen buiten de ontheffing kan daarnaast strafrechtelijke gevolgen hebben, omdat de verboden van artikel 2 Opiumwet, artikel 2a Opiumwet of artikel 3 Opiumwet dan weer onverkort gelden. Beide sporen kunnen naast elkaar lopen: de minister beslist over de ontheffing, de officier van justitie over vervolging. Wat er na een intrekking met de aanwezige middelen moet gebeuren, staat in artikel 8f Opiumwet.

In de praktijk

Voor de houder is een aangekondigd voornemen tot intrekking het belangrijkste signaal. Daarop kan hij een zienswijze geven en laten zien wat er inmiddels is hersteld. Wordt toch ingetrokken, dan staan bezwaar en beroep open en kan de rechter om een voorlopige voorziening worden gevraagd, wat bij een lopend onderzoeksproject of een productieproces van groot belang kan zijn. Voorkomen is eenvoudiger: wie een verandering in werkwijze of locatie vooraf meldt en om wijziging van de ontheffing vraagt, komt hier niet terecht.