Artikel 8d Opiumwet: Gevallen van verplichte intrekking

Gevallen van verplichte intrekking

Een ontheffing wordt ingetrokken: a. op aanvraag van de houder van de ontheffing; b. indien het belang van de volksgezondheid dit vordert; c. indien het naar het oordeel van Onze Minister de doeleinden waarvoor de ontheffing is verleend niet meer gerealiseerd kunnen worden; d. indien een krachtens artikel 7, tweede lid, verschuldigde vergoeding niet binnen 30 dagen na heffing is voldaan en evenmin gevolg is gegeven aan de aanmaning van Onze Minister, gedaan na afloop van die termijn, om alsnog binnen acht dagen te betalen.

Toelichting

Artikel 8d Opiumwet noemt de gevallen waarin een ontheffing moet worden ingetrokken. De wet laat hier geen keuze: doet een van de omschreven situaties zich voor, dan volgt intrekking. Daarin verschilt dit artikel van artikel 8e Opiumwet, dat gronden bevat waarop intrekking mogelijk is maar niet verplicht.

De vier gronden

Op verzoek van de houder — wie de activiteit staakt, kan zelf om intrekking vragen. Een ontheffing is een toestemming en geen verplichting om te blijven werken met de middelen.
Het belang van de volksgezondheid — vordert dat belang intrekking, dan gaat het voor op het belang van de houder. Dit is de open grond van het artikel.
De doeleinden zijn niet meer te bereiken — als naar het oordeel van de minister de doelen waarvoor de ontheffing is verleend niet meer kunnen worden gerealiseerd, vervalt de reden voor haar bestaan.

- Het uitblijven van betaling — is de vergoeding op grond van artikel 7 Opiumwet, tweede lid, niet binnen dertig dagen na de heffing voldaan, en wordt ook een daarna verzonden aanmaning om binnen acht dagen alsnog te betalen niet opgevolgd, dan wordt de ontheffing ingetrokken.

Dwingend, maar met een oordeel vooraf

Dat intrekking verplicht is, betekent niet dat er niets te beoordelen valt. Of het belang van de volksgezondheid intrekking vordert, en of de doelen nog haalbaar zijn, vraagt om een inhoudelijk oordeel van de minister. Pas als dat oordeel vaststaat, ligt de uitkomst vast. Bij de betalingsgrond ligt dat anders: daar zijn de termijnen en de aanmaning objectief vast te stellen, zodat er nauwelijks discussie mogelijk is.

Wat er na de intrekking gebeurt

Intrekking betekent niet dat de aanwezige middelen ineens buiten beeld raken. Artikel 8f Opiumwet schrijft voor hoe de houder zich ervan moet ontdoen en binnen welk tijdvak dat moet gebeuren. Zolang dat niet is afgerond, blijft hij verantwoordelijk voor wat er onder zijn beheer ligt. De voorraadadministratie is in die fase het aangewezen middel om te laten zien dat alles is verantwoord.

Afbakening

Artikel 8d Opiumwet gaat over intrekking door de minister. Van vervallen, dat zonder besluit gebeurt, is sprake in de gevallen van artikel 8g Opiumwet, zoals het overlijden van de houder. De weigering van een aanvraag is weer iets anders en is geregeld in artikel 8b Opiumwet en artikel 8c Opiumwet. Alle drie de figuren leiden tot hetzelfde resultaat: de handelingen vallen weer onder de verboden van artikel 2 Opiumwet, artikel 2a Opiumwet of artikel 3 Opiumwet.

In de praktijk

Voor een houder is de betalingsgrond het gemakkelijkst te vermijden en tegelijk de meest voorkomende valkuil: een gemiste factuur of een verouderd correspondentieadres kan het einde van de ontheffing betekenen. Verder is het verstandig zelf om intrekking te vragen zodra de activiteit stopt, in plaats van een ontheffing te laten doorlopen die niet meer wordt gebruikt. Tegen een intrekking staan bezwaar en beroep open; dat schorst het besluit niet vanzelf, waarvoor een verzoek om een voorlopige voorziening nodig is.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Wettekst