Boek 7a Artikel 1825 (7a:1825 BW)

Geen rechtsvordering uit spel of weddenschap

De wet staat geene regtsvordering toe, ter zake van eene schuld uit spel of uit weddingschap voortgesproten.

Toelichting

Dit artikel bevat een korte, ingrijpende regel: schulden die hun oorsprong vinden in een spel of een weddenschap kunnen niet in rechte worden afgedwongen. Wie bij een spel of een weddenschap heeft gewonnen, kan zijn winst dus niet bij de rechter opeisen. De bepaling raakt alleen de afdwingbaarheid: de afspraak zelf blijft bestaan en wat vrijwillig is voldaan, blijft in beginsel voldaan. Of het spel of de weddenschap zelf toelaatbaar is, wordt niet hier beslist maar in de kansspelwetgeving.

Wat de regel wel en niet doet

De schuld wordt niet weggenomen; zij wordt onafdwingbaar. Dat verschil is niet theoretisch. Betaalt de verliezer vrijwillig, dan betaalt hij iets wat hij verschuldigd was, en kan hij dat volgens artikel 7A:1828 BW in beginsel niet terugvragen. Betaalt hij niet, dan houdt het op: de winnaar kan geen veroordeling krijgen, geen beslag leggen en de vordering niet met succes verrekenen.

Waarom de wet dit zo heeft geregeld

Achter de bepaling zit de gedachte dat de rechterlijke macht niet ten dienste hoeft te staan van verplichtingen die op louter kansspel berusten. De inzet is niet de tegenprestatie voor een prestatie; er is niets geleverd, niets gepresteerd en niets opgebouwd. De wetgever van dit boek heeft die verhoudingen aan partijen zelf gelaten, met één opening: artikel 7A:1826 BW zondert de spelen uit die tot lichaamsoefening dienen.

Het bereik van het artikel

Het gaat om schulden die uit het spel of de weddenschap zelf voortkomen. Wie geld leent aan een speler, of wie een dienst verricht rond een spel, staat in een andere verhouding en heeft in beginsel een gewone vordering; dat de aanleiding met spel te maken had, maakt van elke vordering nog geen speelschuld. Van dit artikel en van artikel 7A:1826 BW kan bovendien niet worden afgeweken: artikel 7A:1827 BW zegt dat met zoveel woorden.

Een voorbeeld

Twee kennissen wedden om duizend euro op de uitslag van een wedstrijd. De verliezer weigert te betalen. De winnaar kan hem daarvoor niet met succes aanspreken: er is geen vordering. Had de verliezer het bedrag al overgemaakt en bedenkt hij zich achteraf, dan is de uitkomst omgekeerd; hij krijgt het in beginsel niet terug, tenzij hij aantoont dat er bedrog in het spel was.

In de praktijk

Wie met een onbetaald gebleven speelschuld zit, doet er goed aan eerst vast te stellen waar de vordering werkelijk op berust: op de weddenschap zelf, of op een afspraak daaromheen zoals een lening of een dienst. Dat onderscheid bepaalt of er iets te vorderen valt. En wie een schuldbekentenis krijgt aangeboden voor een speelschuld, moet zich realiseren dat een andere verpakking van dezelfde afspraak de onafdwingbaarheid niet zonder meer wegneemt.

Redactionele toelichting . Geen juridisch advies.

Relevante jurisprudentie

Deze uitspraken bepalen hoe dit artikel wordt toegepast.

Kan vrijwillig betaald speelverlies worden terugvorderd?

Hoge Raad · 2026-07-03 · ECLI:NL:HR:2026:1159

Twee spelers vorderden hun verliezen terug van op Malta gevestigde aanbieders van online kansspelen die geen Nederlandse vergunning hadden. In antwoord op prejudiciele vragen stelt de Hoge Raad voorop dat een overeenkomst tot deelneming aan een kansspel slechts een beperkte werking heeft: vorderingen uit zo'n overeenkomst kan de schuldeiser niet in rechte afdwingen. Die beperking geldt niet voor prijzen en premies uit een kansspel waarvoor wel een vergunning is verleend; die aanspraken zijn juist wel afdwingbaar, met een vervaltermijn van een jaar. De Hoge Raad beslist verder dat een overeenkomst met een aanbieder zonder vergunning niet nietig en niet vernietigbaar is, omdat het verbod om zonder vergunning kansspelen aan te bieden niet de strekking heeft de geldigheid van daarmee strijdige rechtshandelingen aan te tasten.

Uitspraken via rechtspraak.nl. De samenvattingen zijn van de redactie.

Wettekst