Wat speelt er?
In het civiele proces geldt als hoofdregel dat feiten die door de ene partij worden gesteld en door de andere voldoende worden betwist, bewezen moeten worden. De rechter is vrij in de waardering van het bewijs, tenzij de wet anders bepaalt. Dit betekent dat een goed onderbouwd verhaal met stukken vaak sterker staat dan een kale bewering.
De bewijslast, de vraag wie het risico draagt als een feit onbewezen blijft, ligt in beginsel bij de partij die zich op de rechtsgevolgen van dat feit beroept. Op die hoofdregel bestaan uitzonderingen: soms verschuift de bewijslast door een bijzondere regel of door de eisen van redelijkheid en billijkheid.
Bewijs kan met alle middelen worden geleverd, tenzij de wet het beperkt. Denk aan schriftelijke stukken, getuigenverklaringen, deskundigenberichten en de eigen verklaring van partijen. Aan sommige stukken, zoals authentieke akten, kent de wet dwingende bewijskracht toe.
Nadenken over bewijs begint niet in de rechtszaal maar bij het aangaan van afspraken: leg dingen schriftelijk vast en bewaar correspondentie. In een geschil is aantoonbaarheid vaak doorslaggevend.